Η Παναγία υπήρξε το δοχείο της ταπεινώσεως. Σιώπησε όπου χρειάστηκε, όχι από αδυναμία, αλλά από πλήρη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Υπέμεινε χωρίς γογγυσμό, αγάπησε χωρίς όρια, υπάκουσε χωρίς να χάσει την ελευθερία της, γιατί η υπακοή της ήταν καρπός αγάπης και καθαρότητας ψυχής.
Όταν λέμε «ας καθρεφτιστούμε όλοι μας», καλούμαστε να μετρήσουμε τον εαυτό μας απέναντι στην αγιότητα της Μηρός του Κυρίου:
– πόση ειρήνη κατοικεί μέσα μας;
– πόση πίστη δείχνουμε στις δοκιμασίες;
– πόσο αγωνιζόμαστε για την ταπείνωση, τη συγχωρητικότητα και την αγάπη προς τον πλησίον;
Η Θεοτόκος δεν απαιτεί από εμάς το ανέφικτο. Μας προτρέπει, με το παράδειγμά της, να καλλιεργούμε το «ήσυχων πνεύμα», να σηκώνουμε τον σταυρό μας με ελπίδα και να προσφέρουμε την καρδιά μας στον Χριστό ως ευπρόσδεκτη θυσία.
Όσο περισσότερο μιμούμαστε το ήθος της Υπεραγίας Μητρός, τόσο φωτίζεται ο δρόμος μας και τόσο ο άνθρωπος καθίσταται «ναός έμψυχος» της θείας χάριτος.
Διότι πλησιάζοντας Εκείνη, πλησιάζουμε τον Υιό και Θεό της, τον μόνο αληθινό φωτισμό του κόσμου.
Δείτε: 👉 https://youtu.be/TxUfCCm4AQo