εἶναι μία ἀπό τίς τρεῖς ἀναστάσεις, πού ἐπετέλεσε ὁ Χριστός.
Ἡ δεύτερη εἶναι τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου κι ἡ τρίτη τοῦ ἁγίου καί δικαίου Λαζάρου. Ἐπειδή κάποιοι πιθανόν νά θεωροῦσαν, ὅτι στίς δύο πρῶτες ἐπρόκειτο γιά νεκροφάνεια, ἡ περίπτωση τοῦ Λαζάρου ἀπομακρύνει ὁποιαδήποτε ἀμφιβολία, καθώς ἦταν τέσσερις ἡμέρες νεκρός κι ενταφιασμένος.
Ὁ Κύριός μας μέ τίς ἀναστάσεις αὐτές ἀποδεικνύει, πώς εἶναι ὁ Ἕνας καί μόνος Ἀληθινός Θεός, ὁ Ὁποῖος ἔχει τήν ἀπόλυτη ἐξουσία ζωής και θανάτου.
Γι' αυτό και στις ἀπολύσεις τῶν νεκρωσίμων ἀκολουθιῶν καί ἐπιμνημοσύνων δεήσεων, επισημαίνεται: "Ο και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχων ως Ἀθάνατος Βασιλεύς καί Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, Χριστός ο αληθινός Θεός ημών..."
Οἱ τρεῖς αὐτές Ἀναστάσεις ἀποτελοῦσαν τό προμήνυμα τῆς δικῆς Του τριήμερης ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεως καί θεμελιώνουν τό ἀσάλευτο δόγμα τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του.
Πηγή: Ορθόδοξη Κατήχηση