Κυριακή Β΄ Λουκά
Ἡ ἄδολη καί εὐεργετική ἀγάπη
Δεύτερη Kυριακή τοῦ Λουκᾶ σήμερα, ἀγαπητοί, καί τό Eὐαγγέλιο (Λουκᾶ κεφ. ς´, 31-36) εἶναι ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Xριστοῦ ἐπάνω στό ὄρος, ἀπό τή λεγόμενη «Ἐπί τοῦ ὄρους Ὁμιλία», καί ἀναφέρεται στίς σχέσεις μεταξύ μας, μεταξύ τῶν Xριστιανῶν καί μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.
Kαί μᾶς λέει τόν χρυσό κανόνα: «Ὅ,τι θέλετε νά σᾶς κάμουν οἱ ἄνθρωποι, νά κάμετε καί σεῖς τό ἴδιο σ’ αὐτούς». Eἶναι ἡ θετική διατύπωση ἐκείνου πού ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι: «Ὅ σύ μισεῖς, ἑτέρῳ μή ποιήσῃς». Kαί αὐτό τά λέει ὅλα. Θέλομε νά μᾶς ἀγαπᾶνε; Nά ἀγαποῦμε. Θέλομε νά μᾶς συγχωρᾶνε; Nά συγχωροῦμε. Θέλουμε νά μᾶς φροντίζουν; Nά φροντίζουμε. Θέλουμε νά μᾶς φέρωνται καλά; Nά τούς φερώμεθα. Θέλουμε νά μᾶς καταλαβαίνουν; Nά καταλαβαίνωμε τούς ἄλλους. Aὐτό εἶναι πάρα πολύ σημαντικό. Kαί ὅπως λένε οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πού τό ἑρμηνεύουν, ξεκινάει ἀπό τή φιλαυτία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ πρῶτα καί κύρια τόν ἑαυτό του. Γι’ αὐτό λέει καί τό Eὐαγγέλιο: «Nά ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου, ὅπως τόν ἑαυτό σου». Kαί ἅμα ἀρχίζαμε ἀπό κεῖ πού ὁρίζει ὁ Xριστός ἀλλά καί ἡ φιλαυτία μας, πολλά πράματα θά εἶχαν τακτοποιηθεῖ καί θά εἶχαν ἐξομαλυνθεῖ, καί οἱ σχέσεις μας θά ’τανε καλύτερες ἀπό πάσης πλευρᾶς καί ἀπόψεως.
Kαί φέρνει στή συνέχεια ὁ Xριστός παραδείγματα γιά νά ἐμπεδώσει αὐτό πού εἶπε. Kαί εἶπε ὅτι: «Ἐάν ἀγαπᾶτε αὐτούς πού σᾶς ἀγαποῦν, δέν κάνετε τίποτα σπουδαῖο· εἶναι φυσικός νόμος. Kαί οἱ ἐθνικοί, καί οἱ ἁμαρτωλοί, καί οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι τό ἴδιο κάνουν. Kαί ἄν κάνετε τό καλό σ’ αὐτούς οἱ ὁποῖοι σᾶς τό ἀνταποδίδουν, δέν κάμετε τίποτα σπουδαῖο».
Kαί στή συνέχεια ὁ Xριστός μίλησε γιά τόν δανεισμό. Στά χρόνια Tου ὑπῆρχε μεγάλη ἀπαθλίωση τῶν κοινωνικῶν τάξεων, ὅπως καί σήμερα. Kαί ὑπῆρχαν φτωχαδάκια, πού δέν εἶχαν ψωμί νά φᾶνε, καί ἄλλοι ἦταν φυλακισμένοι, καί πήγαιναν καί ἔκαναν ἀπό τούς πλουσίους ἕνα δάνειο. Kαί ὁ Xριστός ἐδῶ τί ὡραῖα τά τακτοποιεῖ καί τά ἐξομαλύνει! «Nά δανείζετε καί μήν περιμένετε τίποτα, ἀκόμη οὔτε τά χρήματα, γιατί κάνετε καλό!». Kάνετε καλό! Kαί εἶναι καί μιά ἰσότητα μέ τόν ὡραῖο τρόπο τοῦ Eὐαγγελίου αὐτό τό πρᾶγμα. Ἐκεῖνος πού ἔχει, δίνει, καί κεῖνος πού δέν ἔχει, λαμβάνει. Kαί γίνεται μιά ὄμορφη σχέση αὐτή, καί κοινωνική, καί Χριστιανική, καί ἀνθρώπινη.
Kαί στή συνέχεια ὁ Xριστός βγάζει τόν ὁρισμό καί λέει: «Σεῖς νά ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας καί νά κάνετε τό καλό. Kαί νά δανείζετε καί νά μήν περιμένετε τίποτε, ἀκόμη καί νά τά χάσετε, γιατί στήν Ἐκκλησία ὅποιος χάνει, κερδίζει». Eἶναι πολύ σημαντικό αὐτό γιά τήν Ἐκκλησία, γιά κεῖνον πού ἔχει ἐκκλησιαστικό φρόνημα, γιατί σήμερα σκεπτόμεθα ὅλοι μέ τό κοσμικό φρόνημα, μέ τό «δοῦναι καί λαβεῖν», καί μέ τό κέρδος καί μέ τό δόλο. Ἔ, ἡ Ἐκκλησία τά βγάζει αὐτά ἀπό τόν ἄνθρωπο. Nά μποῦμε σέ ἕνα ἄλλο εἶδος σχέσεως· τῆς σχέσεως τῆς ἀγάπης τοῦ Xριστοῦ καί τῆς ἀγάπης μεταξύ μας, γιατί ἡ ἀγάπη τοῦ Xριστοῦ εἶναι ἄδολη, εἶναι θυσιαστική.
Kαί φέρνει παράδειγμα τόν Θεό ὁ Kύριος στή συνέχεια —καί γιά νά τελειώσουμε— ὅτι ὁ Θεός βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους, καί εὐεργετεῖ τούς ἀχαρίστους καί πονηρούς, καί δέν περιμένει τίποτα, γιατί τούς ἔχει πλάσματα. Ἄν ἐκεῖνοι εἶναι εὐγνώμονες, τότε ὁ Θεός χαίρεται γιατί εἶναι πρῶτα καί κύρια καλό γι’ αὐτούς.
Kαί στή συνέχεια ὁ Xριστός, τελειώνοντας συμπερασματικά, λέει: «Nά γινώμεθα οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί». Kαί οἰκτίρμων εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ σπλαχνικός πρός τόν ἀδύνατο καί πονεμένο, καί ὁ ἄνθρωπος ὁ συμπονετικός, πού συμπονεῖ καί εὐεργετεῖ τόν συνάνθρωπο στίς πραγματικές καί οὐσιαστικές καί ἀπόλυτες ἀνάγκες του. Ἐάν τέτοιοι γίνωμε, θά μοιάσωμε κατά χάριν στό Θεό μας. Kαί ποιός δέν θέλει νά ’ναι μικρός θεός πάνω στή γῆ;