Ο εὐγνώμων ληστής με την γενναία ομολογία του, ἀπάντησε τόσο στήν αὒθάδεια τοῦ συσταυρωμένου του ληστοῦ (βλ. Λουκ. κγ΄40-43), ἀλλά καί σέ ὅλους ὅσους λένε τά ἴδια σέ κάθε ἐποχή, γνωρίζοντας μόνο νά ἀπαιτοῦν ἀπό τόν Θεό, αμνηστεύοντας τους εαυτούς τους για τα λάθη, τις αμαρτίες και τις παραλήψεις τους.
Καί μέ τήν ἀπάντησή του, ὅπως μέ χιούμορ σημειώνει ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος, ἔκανε τήν μεγαλύτερη ληστεία του, καθώς τήν τελευταῖα στιγμή τῆς ζωῆς Του ἔκλεψε τόν Παράδεισο.
Καί τοῦτο διότι ὁ εὐγνώμων Ληστής δέν ἀπάντησε ἁπλῶς στόν κακοπροαίρετο ληστή καί στόν κόσμο μας, ἀλλά:
α) ἐξομολογήθηκε πάνω στόν Σταυρό: «καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν»·
β) ἀναγνώρισε τήν ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου: «οὗτος δὲ οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε.» καί
γ) ζήτησε τήν συγχώρηση καί τήν Βασιλεία τοῦ Κυρίου «καὶ ἔλεγε τῷ Ἰησοῦ· μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.», γιά νά λάβει τήν θεϊκή διαβεβαίωση ἀπό τόν Χριστό: «ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ».
Πηγή: Ορθόδοξη Κατήχηση
