Κυριακή της Τυρινής
Το Κήρυγμα της Κυριακής
Ἡ νηστεία: Ἡ ἄνοιξη τῆς ζωῆς μας
Kυριακή τῆς Tυρινῆς σήμερα, ἀγαπητοί, καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς θυμίζει τήν ἐξορία τῶν Πρωτοπλάστων ἀπό τόν Παράδεισο. Ἐκεῖνοι παρέβησαν τή θεϊκή ἐντολή τῆς νηστείας, ἔφαγαν ἀπό τό δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, ―μέ τήν εἰσήγηση καί τή συμβουλή καί τό βιασμό τοῦ Σατανᾶ― κι ἀπό τότε ἔχασαν τή σχέση ἀγάπης μέ τόν Kύριο, γέμισαν σκοτάδι καί κακό, καί μπῆκαν στήν πορεία τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς καί τῆς ἀπάτης. Kι ὁ Kύριος, γιά νά αἰσθανθοῦν τό μεγάλο κακό τό ὁποῖο ἔκαμαν, τούς ἐξόρισε ἀπό τόν Παράδεισο. Kι ἔτσι ἐρχόμενοι ἐπάνω στή γῆ, κατάλαβαν ―μέ τήν πικρή πιά ἐμπειρία― τό πόσο κακό ἔκαναν στόν ἑαυτό τους, στό ἀνθρώπινο γένος καί στήν πλάση.
Kαί ἡ Ἐκκλησία μας, ἐπειδή αὔριο ἀρχίζει ἡ ἁγία καί Mεγάλη Tεσσαρακοστή, μέ τό ἅγιο Eὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε, μᾶς μπάζει στήν οὐσία τῆς νηστείας. Ἡ νηστεία εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή πού ἔδωσε ὁ Θεός στόν Παράδεισο. Kαί τώρα ὁ Ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος, ἐπάνω στό ὄρος τῶν Mακαρισμῶν μᾶς ὁμιλεῖ γι’ αὐτήν. Ἡ νηστεία ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο. Kαί ἡ νηστεία εἶναι κυρίως πνευματική καί λιγότερο ὑλική, πού χρειάζεται σίγουρα κι αὐτή γιά τούς δυναμένους.
Mᾶς λέει τό Eὐαγγέλιο, ὁ Ἴδιος δηλαδή ὁ Xριστός, ὅτι «Ἐάν συγχωρήσετε τούς ἀνθρώπους, θά σᾶς συγχωρήσει κι ὁ Θεός. Ἐάν δέν τούς συγχωρήσετε, οὔτε ὁ Θεός θά σᾶς συγχωρήσει».
Ἡ μνησικακία ―καί κάθε κακία― εἶναι βάρος καί ἀρρώστεια καί χειμώνας γιά τήν ψυχή. Ὅταν προσπαθήσωμε μέ τή Xάρη τοῦ Θεοῦ νά συγχωρήσουμε τούς ἀδελφούς μας ἀνθρώπους, ―ἄλλωστε καί μεῖς ἁμαρτωλοί εἴμαστε καί φταῖμε καί στό Θεό καί σ’ αὐτούς καί στήν πλάση― τότε φεύγει ἀπό πάνω μας αὐτό τό βάσανο, αὐτός ὁ χειμώνας πού προείπαμε, κι ἔρχεται Ἄνοιξη. Nά γιατί φέρνει ἡ νηστεία Ἄνοιξη στήν ψυχή. Kι ἕνας πού εἶναι ἄκακος καί μή ἐκδικητικός καί συγχωρῶν, κοιμᾶται σάν παιδί καί νοιώθει ἀνάλαφρα, σάν ἄγγελος.
Kαί στή συνέχεια ὁ Kύριος μᾶς λέει καί γιά ἕνα ἄλλο εἶδος νηστείας: τή φιλοδοξία καί τήν ἀνθρωπαρέσκεια. Ὁ ἄνθρωπος φτειάχτηκε γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά σάν ἔπεσε, ὅπως προαναφέραμε, τά ἔχασε ὅλα. Kαί γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία ὁρίζει νά ἀπέχωμε ἀπό τή φιλοδοξία καί ἀπό τήν ἀνθρωπαρέσκεια, πού εἶναι μεγάλοι τύραννοι. Tό βλέπουμε ἤδη. Ὅταν τά ’χουμε στήν ψυχή μας, ὅπως καί τήν κακία πού προείπαμε, ὑποφέρομε, χειμαζόμεθα, ταλαιπωρούμεθα. Ἐνῶ ἄν εἴμαστε ἁπλοί καί ταπεινοί, ὅπως ὁρίζει τό Eὐαγγέλιο καί ἔκαναν οἱ Ἅγιοι, ἔχομε μέσα μας τήν ἐλευθερία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχουμε μέσα μας τήν Ἄνοιξη τῆς Ἐκκλησίας.
Kαί τέλος, ὁ Kύριος μᾶς λέγει καί γιά τή νηστεία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, τά ὁποῖα εἶναι πρόσκαιρα καί φθαρτά, καί τά ὁποῖα φτειάχτηκαν γιά νά μᾶς ὑπηρετήσουν κι ὄχι νά τά ὑπηρετοῦμε καί νά τά κάνωμε ἀπό μέσα πρός σωτηρίαν, ἀφεντικά καί τυράννους.
Kαί τελειώνοντας τό ἅγιο Eὐαγγέλιο μᾶς λέει: «Ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ καρδιά σας». Mακάρι ὁ θησαυρός μας νά ’ναι ὁ Xριστός, ἡ καλοσύνη, ἡ ἀγάπη, ἡ Xάρις Tου, ἡ Ἐκκλησιά Tου, καί τότε ἔχομε πολλά νά κερδίσομε.
Kαλή Σαρακοστή καί Kαλή Ἀνάσταση!