25η Μαρτίου, σύσσωμος ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνισμός, ἀπ’ ἄκρου ἕως ἄκρου, πανηγυρίζει τίς δύο μεγάλες ἐπετείους τῆς Ἱστορίας του:
Α) Τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου, ὡς ἀπαρχή τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, μέ τόν ἐρχομό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ
καί Β) τήν ἔναρξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ὡς τήν ἀπαρχή τῆς λυτρώσεως τοῦ Ἔθνους μας ἀπό τήν σκλαβιά τῆς Τουρκοκρατίας.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἔρχεται δυναμικά στόν κόσμο, «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου» γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν σκλαβιά της αμαρτίας και τοῦ διαβόλου.
Μέ τήν δύναμη τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου τώρα ὁ ἄνθρωπος καί μέ τήν Χάρη, πού λαμβάνει μέσα ἀπό τήν μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἐλευθερώνεται ἀπό τόν διάβολο καί τά πάθη του. Ὄντας λοιπόν ἀπελεύθερος Χριστοῦ, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Α΄ Κορ. ζ΄ 22), μπορεῖ νά ἀγωνισθεῖ γιά νά ἀποτινάξει κάθε ζυγό ἀπό τον τράχηλό του. Ἐκεῖνος δηλαδή, ὁ ὁποῖος ζεῖ τήν ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ, βρίσκει τό σθένος νά ἀγωνισθεῖ γιά τήν ἀνεξαρτησία του ἀπό τήν οιαδήποτε σκλαβιά.
Ορθόδοξος Κατήχηση