Ο λογισμός μας λέει ο παπάς πρέπει να είναι ταπεινός, ειλικρινής, συμβουλάτορας... Απαιτούμε να μας ακούει όλες τις ώρες που εμείς θέλουμε (το θέλω, το εγώ) χωρίς να ρωτάμε εάν μπορεί (το θεωρούμε δεδομένο, ενώ εμείς ούτε τα παιδιά μας δεν μπορούμε να ακούσουμε κάποιες στιγμές...). Τον θέλουμε άρτιο σύζυγο, πατέρα (εάν είναι είναι παντρεμένος). Έχουμε άποψη για όλα, ασκούμε κριτική για όλους και για όλα (είμαστε τέλειοι τα ξέρουμε όλα...). Κριτική για όλους και για όλα, καθαρά βλέπουμε τις ατέλειες των άλλων, μόνο που το σκοτάδι στα μάτια μας μας οδηγεί να μην βλέπουμε τις δικές μας ατέλειες... Αχ αυτοί οι λογισμοί... Λογισμοί Φωτός και Σκότους μέσα στο μυαλό μας. Λογισμοί που άλλες φορές μας σηκώνουν και άλλες μας ρίχνουν. Όμως το να πέσουμε επιτρέπεται το να σηκωθούμε επιβάλετε σύμφωνα με τους Άγιους Πατέρες. Για αυτό το λόγο αδελφοί μου αφήστε τους λογισμούς που μας λένε: ( Η εκκλησία δεν είναι καλά καθαρισμένη, η θεία λειτουργία είναι πολύ μεγάλη η πολύ μικρή, το κήρυγμα ήταν κουραστικό και άκυρο. Ο παπάς αγόρασε καινούργιο αυτοκίνητο (εμείς που τα ξέρουμε όλα πιστεύουμε ότι το αγόρασε από τα χρήματα της εκκλησίας). Ο ιερέας δεν πρέπει να κάνει διακοπές, η πρεσβυτέρα δεν είναι πνευματική (κοίτα τι φοράει... Εσύ τι φοράς;;;) και πολλά άλλα...). Αδερφοί μου έχω βιώσει καταστάσεις και έχω δει ότι ο Ιερέας είναι ένα μοναχικό άτομο μέσα στην εκκλησία που ανεβαίνει τον Γολγοθά του Κυρίου μας κάθε φορά που κάνει λειτουργία... Απλά πρέπει να προσευχόμαστε για όλους τους ιερείς μας.
«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε»