Τα τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά. Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους.
Το πρώτο έλεγε: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ. Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω ότι δε μου μένει άλλο από το να σβήσω!"
Το δεύτερο είπε: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ. Δυστυχώς δε χρειάζομαι πουθενά.Οι άνθρωποι δε θέλουν να με ξέρουν!"
Ένα ελαφρύ αεράκι το έσβησε.
Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί είπε:
"ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ. Οι άνθρωποι έπαψαν να ελπίζουν. Και χωρίς να περιμένει άλλο,το κερί αφέθηκε να σβήσει...
Ξαφνικά. Ένα παιδάκι είδε τα τρία κεριά σβηστά και φοβισμένο στο μισοσκόταδο,είπε:
"Μα τι κάνετε!
Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι. Και ξέσπασε σε δάκρυα.
Το τέταρτο κερί είπε με συμπόνοια: "Μη φοβάσαι καλό παιδί, μην κλαις!
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο,πάντα θα ξανανάβουμε τα άλλα τρία.
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ
Το παιδάκι πήρε το κερί της αγάπης και ξανάναψε τα άλλα.
ΑΣ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ.!!!
Από: Άγιος Πορφύριος
